رئيس جمهور ايران، در سال 2011 با مسائل خطرناکی از جمله اعتراضات خيابانی مخالفان و حتی احتمال بمباران از سوی آمريکا يا اسرائيل به دليل بلندپروازی های هسته ای اين کشور روبرو خواهد بود. ضمناً در حالی که بخش فزاينده ای از تشکيلات دينی کشور، وی را يک شخصيت تکرو و غيرقابل اعتماد به حساب می آورد، او احتمالاً با حاکميت دينی ايران نيز درخواهد افتاد.
اما اين اقتصاد است که می تواند به سقوط آقای احمدی نژاد منجر شود. بخش عظيمی از جمعيت 76 ميليون نفری ايران در سال 2011 نسبت به هر زمان ديگری از پايان جنگ عراق در سال 1988 تا کنون، با سختی بيشتری روبرو می شوند. بر اساس آمارهای رسمی، نرخ بيکاری افزايش يافته و احتمالاً بيشتر نيز خواهد شد. بادرنظر گرفتن اينکه آمارهای رسمی حتی کسانی را که تنها چند ساعت در هفته کار می کنند وارد محاسبات کرده و نيز اين نکته که زنان از محاسبات بيرون هستند، نرخ رسمی بيکاری که تا پايان سال جاری 15 درصد در نظر گرفته شده، کاملا غيرواقعی به نظر می رسد. نرخ رسمی بيکاری برای جوانان 29 درصد اعلام شده و اين رقم در حال افزايش است.
توليد نفت، به عنوان منبع اصلی درآمد کشور به دليل مشکلات سرمايه گذاری و دانش فنی در حال کاهش است. ايران در سال 1978 حدود 6 ميلييون بشکه در روز توليد می کرده است. ميزان توليد روزانه در سال 2004 به 4.5 ميليون بشکه و اخيراً نيز به 3.5 ميليون بشکه رسيده است. اين رقم در سال 2011 با کاهش بيشتر روبرو می شود.
نرخ رسمی تورم در اواخر سال 2010 معادل 9 درصد اعلام شده اما مقدار آن بر اساس آمارهای غيررسمی، بالغ بر 30 درصد است. بهای بسياری از ارزاق عمومی اصلی ظرف چهار تا پنج سال گذشته به دو برابر رسيده است.
در همين حال، تحريم ها نيز در حال آسيب رسانی هستند. تحريم ها دريافت اعتبار و يا سرمايه گذاری از سوی نظام بانکی بين المللی در ایران را روز به روز دشوارتر می کنند.
اما دشوارترين مسأله پيش روی آقای احمدی نژاد، سياست حذف تدريجی يارانه هايی است که امکان دسترسی طبقه فقير کشور به کالا و خدمات اساسی نظير بنزين، گاز، برق، روغن نباتی و نان با بهای اندک را از میان می برد. به نظر می رسد رئيس جمهور مصمم است ضمن تنظيم سيستم پيچيده پرداخت نقدی جهت تسهيل اجرای طرح برای فقيران، يارانه ها را تدريجاً حذف کند. اگروی عقب نشينی کند، وجهه او تضعيف خواهد شد و اگر برای حرکت به جلو فشار وارد کند، ممکن است اعتراضات خيابانی تازه ای را به راه بياندازد.
اين يک مسير پرخطر است. ممکن است بحران اقتصادی به جای جاه طلبی های هسته ای کشور، فصل آخر آقای احمدی نژاد باشد.
منبع: اکونوميست- 22 نوامبر